Cykl Krajobrazy Perspektywiczne to swego rodzaju interpretacja alternatywnych przestrzeni, zgłębiających tematy dotyczące kategorii miejsca w rozmaity sposób. Krajobrazy zbudowane są z przeplatających się płaszczyzn, które wychodząc z różnych punktów zbiegu krzyżują się, tworząc kolejne warstwy.

 

Przedmiotem badań na płótnie stają się także wykresy perspektywiczne i studia przestrzenne brył zdefiniowanych przez kolor – podstawową wartość malarską. Kolor jest albo nasycony, wysunięty na pierwszy plan i tworzy w całości przestrzeń, albo schowany za zimną, architektonicznie wykreśloną perspektywą, będącą siatką dla poszczególnych płaszczyzn.

 

Płaszczyzny wychodząc z różnych punktów, tworzą załamania niewynikające z logicznego układu całości i kompozycji, jakby chciały utworzyć iluzję miejsc fantasmagorycznych. Obrazy – szkice architektoniczne w toku przekształceń wzbogacono również o fakturę. Podlega ona jednak dyktatowi plamy barwnej, która porządkuje przestrzeń na swój sposób i ustala własne zasady dla kategorii miejsca w sensie wyobrażeniowym.